Η Ελλάς προώρισθαι να ζήσει και θα ζήσει.

Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια…

Με αυτές τις τρείς λέξεις μεγαλώσαμε. Σε μια εποχή που όλα ήταν πιο αυστηρά, και ίσως λιγότερο δημοκρατικά, μάθαμε να σεβόμαστε αλλά και να υπερασπιζόμαστε με κάθε θυσία αυτές τις τρείς έννοιες.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια.
Με πειθαρχεία μεγαλώσαμε.
Ίσως περισσότερη από όσο θα έπρεπε, αλλά μεγαλώσαμε.
Σπουδάσαμε, υπηρετήσαμε την πατρίδα, σεβαστήκαμε τη θρησκεία μας και φτιάξαμε οικογένεια. Απλά γιατί πιστέψαμε στις αξίες που μέχρι τότε μας μάθαιναν.
Αξίες που σήμερα όχι απλά χάνονται αλλά κυριολεκτικά βομβαρδίζονται από τη νέα τάξη πραγμάτων που εξαπλώνεται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.
Σήμερα η Πατρίδα μας, αυτή η πατρίδα που με τόση υπερηφάνεια τραγουδήσαμε μικροί, ξεπουλιέται, ρεζιλεύεται, χλευάζεται και απαξιώνεται στο όνομα ενός ψεύτικου χρέους που ενώ ξεπληρώνουμε με ατελείωτους φόρους, συνεχώς διογκώνεται.
Η Θρησκεία στην οποία πιστέψαμε και στηριχτήκαμε στις δύσκολες ώρες, ξεκρεμιέται από τα σχολεία, διαγράφεται από τα βιβλία, αφαιρείται από τις ταυτότητες, και δέχεται άγρια επίθεση από τους ξενόφερτους αλλόθρησκους που εισβάλουν με το έτσι θέλω καθημερινά στην γη μας αλλά και στη ζωή μας, εν ονόματι μιάς κατευθυνόμενης παγκοσμιοποίησης.
Τέλος, η οικογένειά μας, η υπέρτατη αξία στην οποία αφιερώσαμε όλη μας τη ζωή, διώκεται, φορολογείται, βγαίνει στην ανεργία, χάνει το σπίτι της, μεταναστεύουν τα παιδιά της, βγαίνει στο δρόμο…
Κι όλα αυτά για ένα καλύτερο αύριο! Ναι, αλλά ποιανού? Σίγουρα ,όχι το δικό μας αλλά αυτών που μας κράζουν με  χίλιες δυο υποσχέσεις και που τους ψηφίζαμε τόσα χρόνια, για το καλό μας.
Κι εμείς ατάραχοι και με το στόμα ορθάνοιχτο παρακολουθούμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας λες και δεν συμβαίνουν σε μάς. Βλέπουμε τα παιδιά μας να λιώνουν από την στεναχώρια που τους προκαλεί η ανεργία, τον πατέρα να αυτοκτονεί επειδή δεν μπορεί να ζήσει τα παιδιά του, το γείτονα να κλαίει καθώς βγαίνει από το σπίτι που μόλις του πήρε η τράπεζα, και περιμένουμε υπομονετικά τη μέρα που ο κλητήρας θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα…
Ακόμα κι όταν αντιδρούμε, το όχι μας γίνεται ναι, η γνώμη μας γίνεται ανύπαρκτη κι εκεί που φυτεύουμε σιτάρι φυτρώνουν γαϊδουράγκαθα.
Δάσκαλε που μας δίδασκες, πώς θα μπορούσες σήμερα να μας μιλήσεις για αξίες?
Για ποια πατρίδα να αγωνιστούμε, και πώς να πιστέψουν τα παιδιά μας στα ιδανικά που πιστέψαμε κι εμείς και να δημιουργήσουν οικογένεια?

Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όπως αρμόζει, τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις την θρησκεία μας και τελικά την ακεραιότητά μας.

Για τον Έλληνα, η Ορθοδοξία είναι το σπίτι του η πατρίδα είναι η ζωή του και η οικογένεια η αγάπη του.